Inauguracja sezonu artystycznego 2020/2021 we Wrocławskim Teatrze Współczesnym - prapremiera Nagasaki

JDD
Nowy sezon artystyczny we Wrocławskim Teatrze Współczesnym rozpocznie się prapremierą spektaklu Nagasaki w reżyserii Pawła Kamzy na podstawie powieści Érica Faye, nagrodzonej Grand Prix Akademii Francuskiej za powieść 2010 r., nazywanej przez krytykę „dyptykiem samotności”. Pokaz premierowy już 5 września 2020 o godz. 19:15 na Dużej Scenie Wrocławskiego Teatru Współczesnego.

Inauguracja sezonu artystycznego 2020/2021 we Wrocławskim Teatrze Współczesnym - prapremiera Nagasaki.

Nowy sezon artystyczny we Wrocławskim Teatrze Współczesnym rozpocznie się prapremierą spektaklu Nagasaki w reżyserii Pawła Kamzy na podstawie powieści Érica Faye, nagrodzonej Grand Prix Akademii Francuskiej za powieść 2010 r., nazywanej przez krytykę „dyptykiem samotności”. Pokaz premierowy już 5 września 2020 o godz. 19:15 na Dużej Scenie Wrocławskiego Teatru Współczesnego.

Kolejne spektakle: 6, 8, 9, 10 września. Bilety już w sprzedaży.

O Nagasaki Paweł Kamza, reżyser spektaklu:

„Bezdomność staje się bolesnym problemem społecznym w Japonii, Polsce, w Europie. Według agencji rządowych w Polsce jest 43 000 osób bez dachu nad głową. Według agencji pozarządowych około 300 000. Istnieją trzy rodzaje bezdomności: materialna, psychologiczna oraz duchowa.

Nagasaki to historia dwojga bezdomnych ludzi. Bezdomność jako brak dachu nad głową dotyka Lokatorkę. Zrodzona jest z poczucia wykorzenienia, niezagojonych blizn z przeszłości/dzieciństwa, poczucia niesprawiedliwości, nierozliczenia przeszłości. Shimura-san jest doświadczany bezdomnością w znaczeniu psychologicznym – brak mu woli, ma niechęć zmian graniczącą z lękiem, nerwicę natręctw. Sytuacja bohatera jest wynikiem niezgody, lęku przed zmieniającą się niestabilną rzeczywistością, rzeczywistością szumu. Obojga dotyka bezdomność duchowa, głębsza, bardziej bolesna, ukryta: bez-domność w sobie, bez-domność od siebie. Oboje uciekają od społeczeństwa. On zamyka się w domu twierdzy, ona żyje bez domu. To doświadczenie jest przekleństwem i nadzieją, bo w bezdomności można odkryć własne Ja, a miejscem spotkania bywa dom w warunkach bezdomności. Tak jak w koanie: Tysiąc gór pokrytych śniegiem, czemu samotny szczyt nie jest biały?

Éric Faye w swojej opowieści nawiązuje do japońskiej tradycji pisania o samotności. W przedstawieniu twórcy chcą wykorzystać tradycję Drogi Smutnego Piękna, przeczucia, że pozostał tylko powrót do gór i rzek przeszłości. Tą Drogą podąża Shimura – san. Lokatorka wybrała inną drogę, buntu przeciw społeczeństwu, które swoimi kodeksami, modami więzi jednostkę.”

Zgodnie z zaleceniami Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Ministerstwa Zdrowia, Ministerstwa Rozwoju oraz Głównego Inspektora Sanitarnego wprowadziliśmy nowe zasady organizacji widowni.

Kobiety w MMA. Płeć nie taka słaba. WYWIAD

Wideo